پکے پیڈے اکھراں تے سوچاں نال اردو شاعری نوں کھلارا دین والے تے ایس کھیتر نوں لہو بیج کے سچ لکھن
والے گنے چنے لکھاریاں وچ اوچے شملے والے شاعر بڑے گھٹ
نیں جنہاں دیاں لکھتاں نیں اوناں نوں شاعری دا تھم بنا دتا

امجد اسلام امجد وی اجیہے تھم نیں سوچ نوں بن کے اوہدی ڈونگھیائی تیکر کھچ لیانا اوہناں تے اخیر سی اوہناں دیاں آزاد نظماں اج وی پڑھن والے نوں اندروں توہ پا دیندیاں نیں تے گجھی سوچ دے بیڑے چ بٹھا کے اوس وستی ول لے جاندیاں نیں جتھے اک نویکلی دنیا (ماڈرن ازم) وسدی اے

اردو وچ اوہناں دا سبھا نویکلا سہی پر امجد صاحب نے ماں بولی ولوں کنڈ نئیں کیتی سگوں ایس بولی دی پیڑ بلکاں مار دی اوہناں دے چت وچ ٹپدی اے سب توں وڈی گل اے وے کہ اوہناں اردو پڑ دا شاعر ہندیاں
ہوئیاں کتے وی کانی گنجی یاں کاٹھی پنجابی نئیں ورتی سارے مصرعیاں وچ ماں بولی دی نمی نمی لو جگدی نظر آندی اے تے پیجے دی ہر نکر نوں لشکار دی جاندی اے فر اینج لگدا جیویں اوہ پنجاب واسیاں نل مٹھی مٹھی گل بات کرن ڈے نیں اک اک اکھر نوں اینج ورتی جاندے نیں کہ اکھراں وچوں ہلا شیری آپی جاگی جاندی اے تے پنجاب دے وسنیک ہون دی خشبو اپنے آپ نظر آن لگ پیندی اے. ایدا مطلب ایوی اے پئی اوہ اپنے پچھوکڑ تے دادیاں پردادیاں دے وسیبے دے کسے وی روپ نوں کدی نئیں بھلے ایسے پاروں ماں بولی اوہناں دے چت وچ رچی وسی سی تائیوں اوہناں اپنے قلم نال ماں بولی وچ وی پھل کھلارے

میں تے بس امجد اسلام دے اوہناں پنجابی خیالاں تے اکھراں دی گل کرن لگا واں جیڑے اوہناں اپنے اردو پراگھے "بارش کی آواز " دے اخیری ورقیاں 139 توں لے کے 148 تیک لکھے نیں

پاویں اوہناں پنجابی زبان اچ بہت گھٹ لکھیا پر جیناں لکھیا سچا تے کھرا لکھیا ماں بولی وچ اینی چس ضرور اے جیڑی بولی دا پکا مان رکھ دی اے کہ اوہناں پنجابی دے بھرویں اکھر ورتے نیں مثال دے طور تے اپنی نظم "سلام" چ, ورگے,, وانگر, شوک, تھلے, بلدی ریت, کنڈا, ویری, بیلیاں,
"اک شہر دی کہانی " اچ کیڑیاں, شکر دوپہرے , اکھاں کڈھ کڈھ, چپ چپیتیاں, ہوکے, پھڑدے,
"اپنے آپ نال گلاں " اچ مک, سک, لشکن,کد,دیوے,بالی,

ایسے طرحاں اپنیاں دوناں پنجابی غزلاں وچ گل, اساڈے, بلاں, پنڈے, پھوکاں, اتھرو, ٹٹ,
ہڑ, کھینی, جھلیے, شوکے, لوکی,
بکل, ستے, جیڑی, ساواں, ڈونگیاں, کھیہہ,نیں,سدھراں,وگدی,وچھڑ,چنگی,ستے,سہک سہک, لنگھدی, چھنکار, مٹھیاں تے سوہنیاں گلاں جنہاں نوں اوہناں "بولیاں" دا ناں دتا ایناں بولیاں وچ لشکارے, ٹاراں, سنجا, کیڑا, ویہڑا, چھلتر چھلتر, رندے, سٹ پائی, سانجھ, ورگے اکھر ورتے نیں جیڑے پڑھن والے نوں شش و پنج وچ نئیں پاندے کہ اوہ دنداں وچ انگل دے کے سوچیں پے جاۓ پئی ایدا کی معنی ایں اوہ تے اکھراں دی ونڈ کر کے چپے چپے چ خیالاں دے پھل کھلاری جاندے نیں اے سجرے پھل سدا ای سجرے رہندے نیں کدی سکدے نئیں سگوں اپنی انت خشبو نوں لوکاں دے ذہناں اندر بھر کے زندہ ہو جاندے نیں تے چت وچ آپی کھچ پائی جاندے نیں تے اسی اے گل منن تے مجبور ہو جانے آں کہ امجد اسلام امجد ماں بولی دی ٹھیٹھ پرکھ رکھدے نیں تے جے اوہناں دے اوس پنجابی کلام دی پرچول کرئیے جس ولوں میں پہلاں آکھیا سی تے کئی شعر ایسے نیں جیڑے ماں بولی وچ گجھے پے نیں جنہاں دی اپنی چس تے سبھا اے جیڑے میر دے نشتراں وانگوں سدھے کلیجے وچ کھب جاندے نیں کہ کروڑاں حیلے کر لئیے پر ایناں نشتراں دی پیڑ نئیں ہندی سگوں سواد ای آندا اے جیویں اوہ کہندے نیں
پچھے ہٹنا آندا نئیں سی سامنے آن کھلوتا سی
ہر نیزے دی نوک دے اگے آن کھلوتا سی

امجد صاحب دے ایس شعر دی جنی تعریف کرو گھٹ ہووے گی سادہ اکھراں نوں بن کے دل کھچن دا سربند کیتا گیا اے
ایسے طرحاں اوہ کہندے نیں

شہر تے قبرستان اچ یارو! اکو فرق ہن رہ گیا اے
اوتھے لوکی چپ رہندے نیں ایتھے گلاں کردے نیں

ماں بولی اج رجیا اے شعر اج کل دے لوکاں دے اوس خالی پنڈے دی تصویر بنان ڈیا اے جیڑے پنڈے وچ دل نئیں ہندا بس اوہ خالی قلبوت (zombie)
اے
جے مٹھی بولی وچ پکیا اوہناں دا اے شعر ویکھیے
سدے تیر جواناں نے وی
وانگ کماناں جھک جانا اے

اے شعر سانوں حیاتی دی سچائی نال ملا دیندا اے اوہ سدھا سدھا کہندے نیں

نویں دناں دیاں سچیاں گلاں
کد تک ٹالی جاویں گا
جھلیا کد تک قبراں اتے
دیوے بالی جاویں گا

جے عشق مجازی ولے تر پئیے تے اوہ کہندے نیں

ہتھ ملا کے وچھڑ جائیے فیدہ کیہہ بد نامی دا
آپس دی گل آپس اچ ای مکدی چنگی لگدی اے

اوہدے لئی تے انج سی جیویں ستے تے فر جاگ پئے
رات ہجر دی میرے گھر توں سہک سہک کے لنگھدی اے

ایناں شعراں توں صاف پتہ لگدا اے کہ اوہناں اپنے اردو سبھا نوں ماں بولی وچ وی ستھرا ورتیا اے

جے اوہ پنجاب دیاں بولیاں لکھن تے آۓ تے پنجاب دی اوہ ریت جیڑی مردی مکدی جاندی اے اوہنوں اپنے وچاراں نال نویں ساہ دے دتے اوہ کہندے نیں

نہ توں بولیں نہ میں بولاں بولے گا فر کیڑا
پچھے سنجا ویہڑا

چھلتر چھلتر ہوکے بھر گۓ رکھاں ورگے بندے
تیز سمے دے رندے

اساں ای کدھرے سٹ پائی اے درداں والی سانجھ
مٹی تے نئیں بانجھ

اے سارا کلام پڑھ کے کوئی اے نئیں کہہ سکدا کہ اے کوئی اردو لکھن والا بندہ اے اوہناں دا پیار ونڈن دا طور ویکھ کے میں اے ضرور آکھاں گا

بروں فرول کے خاباں والی
لوک محبت رکھ جاندے نیں

اخیر دی گل ایہو وے کہ امجد اسلام امجد ہوراں جنی ستھری تے سجری پنجابی لکھی پر جیویں سیانے کہندے نیں کہ رب دی شے رب لے جاندا اے ایسے طرحاں ویلے دے سمندر دے کنڈے تردا تردا اے شاعر آخر جس دھرتی دی بولی بولدا سی اوسے دھرتی دے سینے اندر جا ستا تے ادب دے ویہڑا سونا ہو گیا
اوہناں دے اٹھ جان پاروں میرا قلم اے نظم لکھن تے مجبور ہوگیا

ایتھے کیڑا ہووے گا
جیڑا سانوں
مینہ دی واج سناوے گا
شام سراۓ لکھدا لکھدا
سانوں کول بلاوے گا
آکھے گا اوہ ہولے ہولے
اینے خاب میں کتھے رکھاں
نال فشار دے تردا تردا
ستویں در دی ڈوری کھولاں
پار لے پاسے چاتی پا کے
دن دی لو دے کنڈے بہہ کے
ایتھے اوتھے
پیتاں دے دریا وگاواں
یاں فر ساحل دی اس وا دے وچوں
برزخ دا اک پھل کھلاواں
ایتھے کیڑا ہووے گا
ایتھے کیڑا ہووے گا