ہتھاں پیراں وچوں خون دیاں

ہتھاں پیراں وچوں خون دیاں
وگ پیاں نے دھاراں
سُنے کون پکاراں
۱
اہدے تاج دے کنڈیاں دی اک شکل نرالی
دیندے تیر وکھالی
سِر وِجھ گیا پُر پُر تے رہیا تھاں نہ کوئی خالی
ہوئی خست احوالی
رت چوپ لئی بدن دی
کوڑے دیاں ماراں
۲
طاقت نہ رہی ٹرن دی اک قدم اٹھا کے
ہائے سولی نوں چا کے
شمعون قرینی نو لیاندو نے بلا کے
ٹرے نال اٹھا کے
اوہدا بن گیا پندھ سُولی سنے
میل ہزاراں
۳
سولی تے بے ترساں نے مسیحا نوں لٹایا
ہائے ترس نہ آیا
ہتھاں پیراں دے وچ ٹھوک کے کل
درد ودھایا
اوہدا خون چوایا
ادی سولی کھڑی کیتی تے وچ
دُونہہ بدکاراں
۴
اج سِر اُتے مریم دے گھٹاں غم دیاں آئیاں
ہر پاسیوں چھائیاں
اوہنوں غش تے غش بین غماں سُرتاں بھلائیاں
بنی وانگ سودائیاں
گئیاں دل وچوں لنگھ غم دیاں
تکھیاں تلواراں
۵
دتی جان جدوں اس نے زمین کمب گئی ساری
ہوئی دہشت طاری
سورج وی گیا چھپ تے پے گئی دھند غباری
کمبی خلقت ساری
ادے مرن دیاں چھڑ پئیاں گھر  گھر
نے وچاراں